கேள்வி

பாடல் வரிகள்

அதிகாரம் 42 – கேள்வி [சரணம் 1] செல்வத்துள் செல்வம் செவிச்செல்வம் அச்செல்வம் செல்வத்துள் எல்லாம் தலை! செல்வங்களில் சிறந்த செல்வம், செவியால் பெறும் அறிவுச் செல்வம், பொருள் செல்வம் அழிந்தாலும் போகும், கேள்விச் செல்வம் என்றும் நிலைக்கும்! ________________________________________ [சரணம் 2] செவிக்குண வில்லாத போழ்து சிறிது வயிற்றுக்கும் ஈயப் படும்! செவிக்கு உணவான நல்ல சொற்கள், அறிவை என்றும் வளர்த்திடுமே, அது கிடைக்காத நேரத்திலே, வயிற்றுக்கு உணவு மட்டும் போதுமே! ________________________________________ [சரணம் 3] செவியுணவிற் கேள்வி உடையார் அவியுணவின் ஆன்றாரோ டொப்பர் நிலத்து! கேட்டு அறிவு பெற்ற மனிதர், உயர்ந்த ஞானிகள் போன்றவரே, செவியின் வழி வரும் அறிவால், சிறந்த வாழ்வை அடைந்திடுவார்! ________________________________________ [சரணம் 4] கற்றிலன் ஆயினும் கேட்க அஃதொருவற்கு ஒற்கத்தின் ஊற்றாந் துணை! கல்வி கற்க வாய்ப்பு இல்லாவிட்டாலும், கேட்டு அறிவை வளர்த்திடுவோம், கேள்வி என்னும் பெரும் செல்வம், வாழ்வின் துணையாய் நிற்குமே! ________________________________________ [சரணம் 5] இழுக்கல் உடையுழி ஊற்றுக்கோல் அற்றே ஒழுக்கம் உடையார்வாய்ச் சொல்! வழுக்கி விழும் இடத்தில் ஊன்றுகோல் போல, நல்லோர் சொல் துணையாகும், ஒழுக்கம் நிறைந்த பெரியோரின், உபதேசம் வாழ்வை காத்திடுமே! ________________________________________ [சரணம் 6] எனைத்தானும் நல்லவை கேட்க அனைத்தானும் ஆன்ற பெருமை தரும்! எவ்வளவு சிறியதாக இருந்தாலும், நல்லவற்றை கேட்டிடுவோம், அவை அனைத்தும் சேர்ந்து நமக்கு, அறிவின் பெருமை தந்திடுமே! ________________________________________ [சரணம் 7] பிழைத்துணர்ந்தும் பேதைமை சொல்லார் இழைத்துணர்ந்து ஈண்டிய கேள்வியவர்! கேட்டு அறிவு பெற்றவர்கள், தவறான சொற்களை பேசமாட்டார், ஆழ்ந்து உணர்ந்த அறிவினாலே, அமைதியாக நடந்து கொள்வார்! ________________________________________ [சரணம் 8] கேட்பினும் கேளாத் தகையவே கேள்வியால் தோட்கப் படாத செவி! நல்ல அறிவுரைகள் கேட்டும், அதை ஏற்காத செவிகள், கேட்காத செவிகளுக்கு ஒப்பாம், கேள்வியின் பயன் இல்லையே! ________________________________________ [சரணம் 9] நுணங்கிய கேள்வியர் அல்லார் வணங்கிய வாயினர் ஆதல் அரிது! ஆழ்ந்த கேள்வி இல்லாதவர்கள், பணிவுடன் பேசுவது அரிது, அறிவும் அடக்கமும் சேரும்போது, அழகான பண்பு மலர்ந்திடுமே! ________________________________________ [சரணம் 10] செவியின் சுவையுணரா வாயுணர்வின் மாக்கள் அவியினும் வாழினும் என்! செவியின் இனிமையான அறிவை, உணராத மனிதர் வாழ்வென்ன? உணவு சுவை மட்டும் அறிந்தாலும், அறிவின் சுவை இல்லையேல் பயனில்லை!